“Ik ben erg blij met mijn werk als brugwachter. BON heeft dat goed voor mij geregeld.”

Sammit Mammadov vluchtte 12 jaar geleden uit zijn door oorlog getroffen geboorteland Azerbeidzjan. Hij kwam met zijn vrouw en drie kinderen in Nederland terecht, in een asielzoekerscentrum. BON begeleidde hem bij verschillende inburgeringtrajecten en hielp hem aan een seizoensbaan als brugwachter. Het is een baan waar hij veel plezier en voldoening uit haalt.

Sammit had in 2003 zijn eerste gesprek bij het BON. Hij doorliep er een WIN-traject (Wet Inburgering Nieuwkomers), een Wi-traject (de opvolger van de WIN in 2007) en een IVB-traject (Individuele Vraaggerichte Benadering). Sammit: ”In die trajecten heb ik veel geleerd over de Nederlandse taal en hoe de Nederlandse samenleving in elkaar zit. In het IVB-traject zijn we echt gaan kijken naar wat ik wil en kan. Ik heb toen ook veel vrijwilligerswerk gedaan. Zo heb ik 2,5 jaar met een busje gereden om ouderen te vervoeren. Dat was leuk werk!”

Uiteindelijk vond BON een betaalde baan voor Sammit, als brugwachter in Vinkeveen. “Het is seizoenswerk”, vertelt Sammit. Elk jaar sta ik zes maanden op de brug, van het voorjaar tot de herfst, van ’s ochtends negen tot ’s avonds tien uur. Ik doe het inmiddels vier jaar met veel plezier. Het is natuurlijk ook meer dan alleen de brug open en dicht doen als er boten doorheen moeten. Ik zorg ook voor het onderhoud van de brug. Bovendien heb je als brugwachter leuk contact met de mensen die voorbij komen. Je maakt nog wel eens wat mee, zoals boten die in het gedrang op elkaar botsen. En laatst was er een vrouw die in haar nakie onder de brug door zwom. Dat trekt natuurlijk veel bekijks!”

Sammit is al met al erg blij met zijn baan als brugwachter. “Bon heeft dat goed voor mij geregeld. Voorlopig wil ik dit dan ook wel blijven doen. En natuurlijk wil ik ook in de winter graag aan het werk. Zodat ik geld kan sparen om ooit nog eens terug te keren kan naar mijn geboorteland. Dat is mijn grote wens.”

"Ik heb nu een doel in mijn leven: een eigen crèche leiden als ik klaar ben met mijn studie!" 

Eden Araya moest voor het oorlogsgeweld vluchten uit haar geboorteland Eritrea. Ze kwam in Amstelveen terecht, waar ze bij het BON verschillende trajecten doorliep om een nieuw bestaan op te bouwen in Nederland. De eerste jaren had ze het niet makkelijk. Maar dankzij het geduld van het BON en het doorzettingsvermogen van Eden kwam er een grote ommekeer. Ze ging als vrijwilliger aan de slag bij een peuterspeelzaal, begon een opleiding en bloeide helemaal op.

“De eerste jaren in Nederland heb ik verschillende inburgeringtrajecten doorlopen”, vertelt Eden. “Ik had het in die tijd best moeilijk om hier mijn draai te vinden en het vol te houden, ook door alles wat ik in de oorlog had meegemaakt. Gelukkig had ik bij het BON een vast contactpersoon die mij begreep en mij al die jaren goed begeleidde. Ik hoefde dan ook niet steeds opnieuw mijn verhaal te doen. Dat vond ik erg prettig.”

Een belangrijk onderdeel van Eden’s inburgering was vrijwilligerswerk. Zo werkte ze als gastvrouw in een verzorgingshuis. Toch gaf dat haar niet de voldoening waarnaar ze op zoek was. Eden: “Ik wilde graag iets anders, iets voor mezelf. Met mijn begeleider bij het BON heb ik toen een goed gesprek gehad. Samen hebben we bekeken waar mijn interesses, mijn capaciteiten en mijn passie liggen. En toen waren we er al snel uit: ik wilde graag met kinderen werken!”

Eden begon als vrijwilliger bij een peuterspeelzaal van Cardanus. Dit ging zo goed, dat de peuterspeelleidsters haar niet meer kwijt wilden. Eden: “Voor mij was dit een enorme motivatie om een opleiding te gaan doen. Het betekende wel dat ik helemaal bij het begin moest beginnen. Dus eerst een vooropleiding tot helpende zorg en welzijn. Als ik daarmee klaar ben, kan ik starten met de opleiding tot sociaal pedagogisch werker.”

Het is een lang en pittig traject dat Eden volgt, door als alleenstaande moeder werk en opleiding te combineren. Maar het gaat fantastisch, het is haar lust en haar leven. “Ik ben dol op kinderen,” vertelt Eden enthousiast. “Mijn leven is helemaal veranderd sinds ik deze opleiding en stage ben begonnen. Ik maak nu echt onderdeel uit van deze maatschappij. Dit komt natuurlijk ook omdat mijn Nederlands een stuk beter is geworden. Ik ben zelfstandiger geworden en heb nu een doel in mijn leven: een eigen crèche leiden als ik klaar ben met mijn studie!”

"Op vrijdag gaan we samen naar de markt en lekker koffie drinken. Hartstikke gezellig!"

Annet (63) stond niet te trappelen toen ze een oproep van de gemeente kreeg om vrijwilligerswerk te doen. Ze was door economische omstandigheden haar baan als secretaresse kwijtgeraakt en had zich, vanwege haar leeftijd en talloze afwijzingen, al neergelegd bij een arbeidsloos bestaan. Toch ging ze na een prettig gesprek bij het BON aan de slag als taalcoach voor politieke vluchtelingen. Het betekende een enorme verrijking voor zowel haar eigen leven als dat van haar cliënten.

“De brief van de sociale dienst kwam een beetje onverwacht”, vertelt Annet. “Er werd mij opeens gevraagd iets terug te doen voor de samenleving. Ik had daar eigenlijk geen rekening meer mee gehouden. Bij het BON heb ik vervolgens een prettig intakegesprek gehad met Reza Mansourian. Samen kwamen we er al gauw achter dat werken op een kinderboerderij of in de zorg niet bij mij paste. Maar taalcoach voor politieke vluchtelingen, ja dat prikkelde toch wel mijn nieuwsgierigheid!”

Inmiddels heeft Annet twee cliënten onder haar hoede. De ene cliënte komt uit Iran, de andere cliënte uit Togo. Annet: “Er ging een wereld voor me open. Ik had me nog nooit verdiept in deze landen en de culturen en gewoontes van de mensen die er vandaan komen. Toen ik bijvoorbeeld kennis ging maken met Sahar, vroeg ze mij vriendelijk om bij de voordeur mijn schoenen uit te doen. Daar moest ik even aan wennen.

Vriendinnen waren ze natuurlijk niet meteen. “Het vertrouwen moet groeien”, legt Annet uit. “Sahar durfde eerst niet veel te praten. En dat is best te begrijpen, als je weet waar ze vandaan komt en wat ze heeft meegemaakt. Maar nu gaat het heel goed. Sahar is erg creatief. Zo ontwerpt en naait ze haar eigen kleding. Op vrijdag gaan we samen naar de markt om stoffen, garen en knopen te kopen. En om lekker koffie te drinken. Hartstikke gezellig!”

Het werk als taalcoach gaat in de praktijk dan ook een stuk verder dan alleen het helpen bij het leren van Nederlands. Annet: “De dames zijn echt vriendinnen van me geworden. Het is ook heerlijk om te zien dat ze vorderingen maken en steeds meer zelfvertrouwen krijgen. Niet alleen wat de taal betreft, maar ook bij het vinden van hun weg in de samenleving. Ik vind het fantastisch dat ik ze daarbij kan helpen en op die manier kan bijdragen aan hun geluk.”

Klik hier voor de pagina van BON.